De eenzame noodstop

Deze keer eens een triest verhaaltje over een eenzame noodstop. We noemen hem, voor de duidelijkheid van het verhaal, maar even ‘Noodje’. Toen Noodje geboren werd in het gezin van de elektrakast, werd hij onderdeel van een grote familie. De familie heette, voor iedereen in de omgeving, de familie robotcel. De familie was best groot. In het totaal waren er in het gezin van opa en oma maar liefst 6 broers en 6 zussen. Naast hun eigen gezin hadden opa en oma ook nog eens 3 pleegkinderen. Alle kinderen en pleegkinderen waren allemaal getrouwd en in elk gezin waren er weer diverse kinderen. Zo had je het gezin van oom robot met tante controller, het gezin van oom afscherming met tante deur, het gezin van tante deegmachine samen met neef oven en uiteindelijk het gezin van de alleenstaande tante verpakkingsmachine. Samen waren ze één familie.

Ze stonden in hun omgeving bekend als een betrouwbare familie die met elkaar heel veel werk konden verzetten. De familie robotcel zorgde er voor dat er prachtige koekjes in luxe verpakkingen werden geproduceerd. Uur na uur werden er door hun samenwerking honderden koekjes op de wereld gezet. Elk gezin van de familie had zo zijn eigen functie. Opa stopknop regeerde de boel met strakke hand en zorgde er voor dat de hele familie tegelijk stopte. Oma startknop daarentegen was een lieve vrouw en was altijd in staat om hen allemaal tegelijk te laten beginnen. Iedereen van de familie was belangrijk. Behalve Noodje. Noodje was volgens de creator van de familie wel noodzakelijk, maar niet belangrijk en had dan ook een plekje aan de buitenkant van de familie gekregen waardoor zijn aanwezigheid niet opviel. Alleen maar omdat het normaal was dat er ook een Noodje in de familie was, werd Noodje nog geaccepteerd als lid van de familie. Maar het was echt een buitenbeentje. Niemand van de familie wilde met Noodje te maken hebben. Hij mocht nooit mee doen. Dit terwijl de neefjes V-snaren door de aandrijvende kracht van hun broertjes elektromotoren hun eigen lied zongen. De nichtjes tandwielen met elkaar een harmonieus geluid gaven en weer andere neven, de pneumatische cilinders steeds maar weer heen en weer puften.

Iedereen had uur na uur heel veel plezier. Het was gewoon met elkaar een hele gezellige boel. Ze voelden zich allemaal belangrijk en functioneel. Maar Noodje niet. Als hij al een keer mee wilde spelen, dan werd hij door de anderen teruggefloten en werd hem duidelijk gemaakt dat hij maar op zijn moment moest wachten. Hij was het muurbloempje op ieder feestje. Zij hadden hem niet nodig en maakten hem duidelijk dat, als het aan hen lag, hij nooit mee zou mogen spelen. Zo gingen de jaren voor bij. Jaar na jaar was Noodje functieloos. Niemand lette op hem, niemand gaf ook maar enige aandacht aan hem. Op een bepaald moment kwam het zelfs zover dat Noodje zich af vroeg, als hij wel mee zou mogen doen, hij nog zou weten wat hij precies moest doen. Zijn zelfvertrouwen was gedaald tot nul. Want ja, stel dat er toch onverwachts een beroep op hem gedaan werd, dan moest hij er wel staan. Hij was als het ware de doelman die een hele wedstrijd niets te doen heeft en dan op een kritisch moment toch die ene bal moet tegenhouden.

Nu leefde de familie in een land dat geregeerd werd door een stelletje dictators. Ze moesten altijd doen wat deze dictators dicteerden. En als ze niet luisterden dan volgden er strafmaatregelen. De dictators schuwden harde ingrepen niet. Operators werden deze dictators ook wel genoemd. Naarmate de jaren verstreken waren er steeds meer familieleden door deze dictators al uit de familie verwijderd. Vooral familieleden die door de dictators van de familie robotcel als nutteloos werden gezien. Verschillende neefjes uit het gezin van oom afscherming en tante deur hadden onder het bewind van het regiem geleden. Ook van de andere gezinnen van de familie waren er al familieleden spoorloos verdwenen en niemand wist waar ze gebleven waren. Eigenlijk alle leden van de familie, die volgens de dictators lastposten waren. De familie werd als maar meer uitgekleed. Gelukkig was Noodje nog wel lid van de familie gebleven. Maar meer omdat dictators geen last van hem hadden.

Op een dag waren de nichtjes tandwielen van tante verpakkingsmachine het zat en gingen samen met hun broertjes V-snaren overleggen hoe ze in opstand zouden kunnen komen. Uiteindelijk kregen ze het idee om één van de dictators, als die te dicht in de buurt kwam, te pakken. Een aantal van hen hadden al hun broertje afscherming verloren en zouden wachten tot ze een kans hadden. Ze zouden hem wel eens even een lesje leren.

Na lang wachten was het zover. De familie was met elkaar druk bezig, maar naast één van neefjes V-snaar was een vervelende buurman vervuiling komen wonen. Vraag was hoe lang deze neef V-snaar nog zou kunnen functioneren. Deze buurman dreigde door zijn gedrag het functioneren van de familie negatief te beïnvloeden. Eén van de dictators had dat in de gaten en wilde die vervelende buurman wel even hardhandig verwijderen. Nu is het mijn kans dacht neef V-snaar. En toen de dictator met zijn hand in de buurt kwam, pakte hij die klemvast. Gelijk heel veel gegil en gebrul. Alle andere dictators schrokken. Eén van hen ging op zoek naar Noodje want nu was hij wel nodig. Toen hij Noodje uiteindelijk gevonden had werd Noodje keihard op zijn hoofd geslagen. Noodje kromp ineen onder dat geweld en zorgde er voor dat iedereen in zijn gezin gealarmeerd werd. Paniek. Elk gezin van de hele familie keek op en reageerde direct op het gedrag van Noodje. De hele familie was opeens stil. Puf dacht Noodje, ik kon toch wel mijn werk doen. Op het moment dat ik moest stond ik er. De dictators waren heel blij met Noodje. Opeens werd hij door iedereen geprezen en was het meest belangrijke lid van de familie. Na deze gebeurtenis keken de dictators toch anders naar de familieleden en mochten verschillende neefjes en nichtjes van het gezin van oom afscherming opeens wel weer deel zijn van de familie. Iedereen werd in ere hersteld. Noodje kreeg zelfs een oorkonde en een beloning. Papa en mama kregen de opdracht om te zorgen dat Noodje nog meer broertjes zou krijgen die hetzelfde moesten zijn als hij. In het hele land werd afgekondigd dat de dictators in het vervolg veel meer aandacht zouden gaan geven aan kinderen zoals Noodje. Ze kregen een heel strak opleidingsprogramma en er werd iedereen in het land verteld dat kinderen, zoals Noodje, heel belangrijk waren voor het voortbestaan van het land. Via een besluit werd voor het hele land vastgelegd dat in het vervolg alle Noodjes een belangrijke vooraanstaande positie zouden krijgen.

Moraal van het verhaal? Dat juist de delen van de familie, die in de ogen van velen onbelangrijk zijn, op sommige momenten juist onmisbaar kunnen zijn.

Bert Stap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *